Op deze warme zomerse lentedag begeef ik me fietsend naar het naburige dorp waar de begraafplaats is waar mijn ouders begraven liggen. In mijn fietstas bevindt zich een mooi boeket witte tulpen. Het is de verjaardag van mijn moeder. Mijn moeder die al lange tijd dood is. De begraafplaats is stil en sereen. De zon schijnt uitbundig. Nadat ik de bloemen op het graf geplaatst heb ga ik even op het bankje zitten waar wij samen vaak zaten. Een gevoel van rust overspoelt me. Het is te mooi weer om direct naar huis te gaan dus ga ik naar het kleine stadsparkje waar ik als kind vaak met mijn moeder kwam. Ook nu zijn er veel ouders met jonge kinderen die lekker rennen en spelen. Door de jaren heen is er dus niet veel veranderd in dit opzicht. L'histoire se repete. Na even in het park gezeten te hebben, met op mijn gezicht schijnend een warme zon, is het goed zo. "Gefeliciteerd Mam", denk ik nog een keer. Waarna ik opgelucht weer verder met mijn leven ga.